بخش ارزیابی وبازسازی ذخایر آبزیان

معرفی بخش ارزیابی وبازسازی ذخایر آبزیان

استان خوزستان با دارا بودن یکی از پربارترین، متنوع‌ترین و در عین حال حساس‌ترین اکوسیستم‌های آبی کشور، همواره به عنوان یکی از قطب‌های حیاتی صیادی و آبزی‌پروری در سطح ملی مطرح بوده است. شبکه گسترده رودخانه‌های بزرگ و دائمی همچون کارون، دز، کرخه، زهره و اروندرود، تالاب‌های بین‌المللی و استراتژیکی نظیر شادگان و هورالعظیم و همچنین دسترسی به آب‌های نیلگون خلیج فارس، بستر بی‌نظیری را برای زیست و تکثیر طیف وسیعی از گونه‌های ارزشمند آبزیان  فراهم ساخته است. این منابع عظیم آبی، علاوه بر نقش‌آفرینی کلیدی در چرخه اکولوژیک منطقه، معیشت هزاران خانوار صیادی و اشتغال مستقیم و غیرمستقیم بخش بزرگی از جمعیت بومی را تضمین می‌کنند.
بخش ارزیابی و بازسازی ذخایر آبزیان در پژوهشکده آبزی پروی آبهای جنوب کشور مسئولیت شناخت، پایش و صیانت از این ثروت‌های ملی را بر عهده دارد. فعالیت در این بخش فراتر از یک نمونه‌برداری ساده یا گردآوری آمارهای اولیه است؛ بلکه فرآیندی پیچیده، سیستماتیک و علمی است که در آن، داده‌های میدانی جمع‌آوری‌شده از رودخانه‌ها، تالاب‌ها، مناطق ساحلی و دریا، با استفاده از پیشرفته‌ترین مدل‌های بیولوژیک و آماری ارزیابی ذخایر، تحلیل و آنالیزمی‌شوند.
محققان و پژوهشگران این بخش با بررسی مستمر پارامترهای جمعیتی آبزیان از جمله نرخ رشد، الگوهای مهاجرت، پویایی جمعیت، بررسی مراحل حساس زیستی لارو و بچه‌ماهیان و تعیین چرخه‌های تولیدمثل و تخم‌ریزی  تلاش می‌کنند تا نبض حیات آبزیان را در دست داشته باشند. کارشناسان با پایش مداوم توده زنده گونه‌های تجاری و اقتصادی، تغییرات جمعیت آن‌ها را تحت نظر گرفته و پیامدهای مداخلات انسانی و اقلیمی را بر پیکره این اکوسیستم‌ها ارزیابی می‌کنند.
 اطلاعات دقیق و مستندات علمی تولید شده در این بخش، به عنوان مبنای اصلی تصمیم‌گیری در اختیار  تصمیم گیران و مراجع قانون‌گذار قرار می‌گیرد تا سیاست‌هایی همچون تعیین فصول ممنوعیت  صید (فصول تخم‌ریزی)، اعلام زمان‌های بازگشایی و پایان صید گونه‌های کلیدی و تعیین ظرفیت‌های مجاز بهره‌برداری با بالاترین دقت و کمترین خطا تدوین شوند.
در نهایت، بخش ارزیابی و بازسازی ذخایر آبزیان پژوهشکده آبزی پروری آبهای جنوب کشور تعهد دارد تا با دیدبانی دقیق و علمی از منابع آبی استان، پاسدار میراث طبیعی خوزستان باشد، تا از این رهگذر، ضمن صیانت از تنوع زیستی و توازن اکولوژیک، پایداری بلندمدت صنعت صیادی، حفظ معیشت جوامع محلی و امنیت غذایی کشور تضمین گردد.