تأکید بر ضرورت ساماندهی برنامه‌های ترکیب ژنتیکی گوسفند و بز پربازده در ایلام

به گزارش روابط عمومی مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان ایلام جواد احمدپناه بر ضرورت اجرای برنامه‌های هدفمند اصلاح نژادی برای حفظ ذخایر ژنتیکی و ارتقای عملکرد نژادهای بومی تأکید کرد.

، جواد احمدپناه با تأکید بر ضرورت ساماندهی برنامه‌های ترکیب ژنتیکی گوسفند و بز پربازده در استان ایلام گفت: آمیخته‌گری‌های بی‌رویه و بدون برنامه در سال‌های اخیر، ذخایر ژنتیکی دام سبک استان را در معرض کاهش جمعیت خالص و از بین رفتن بخشی از تنوع ژنتیکی قرار داده است.

وی اظهار کرد: برنامه‌های آمیخته‌گری دام سبک در استان باید بر اساس ذخایر ژنتیکی، ظرفیت‌ها و پتانسیل‌های موجود و با هدف مشخص، از جمله بهبود عملکرد نژادهای بومی یا سنتز نژادهای جدید، طراحی و اجرا شود.

احمدپناه افزود: در سال‌های اخیر برخی بهره‌برداران محلی با هدف بهبود عملکرد یا سنتز نژاد، اقدام به آمیخته‌گری‌های مختلف کرده‌اند که در صورت نبود برنامه اصلاح نژادی مشخص و رها شدن دام‌های آمیخته در جمعیت، می‌تواند به کاهش خلوص ژنتیکی نژادهای بومی و از بین رفتن تنوع ژنتیکی آنها منجر شود.

وی با اشاره به ضرورت هدفمند بودن برنامه‌های آمیخته‌گری گفت: این اقدام باید برای دستیابی به اهداف مشخصی از جمله افزایش میزان دوقلوزایی، ارتقای تولید بره و یا اجرای طرح‌های تلاقی پایانی برای تولید بره مورد نیاز واحدهای پرواربندی دنبال شود.

به گفته وی، استفاده از ژن‌های بزرگ‌اثر و تثبیت آنها در جمعیت نیز می‌تواند یکی دیگر از اهداف برنامه‌های علمی و هدفمند آمیخته‌گری باشد، اما اجرای این برنامه‌ها نیازمند بررسی دقیق ظرفیت‌های ژنتیکی و اقتصادی است.

احمدپناه تصریح کرد: برای سنتز یک نژاد جدید باید تمامی جوانب علمی، ژنتیکی و اقتصادی موضوع مورد بررسی قرار گیرد و مشخص شود که آیا اجرای چنین برنامه‌ای از نظر ژنتیکی امکان‌پذیر و از نظر اقتصادی مقرون‌به‌صرفه است یا خیر.

وی ادامه داد: آمیخته‌گری‌های بی‌رویه با اهداف مختلف باید در گام نخست متوقف شود و پس از آن، با طراحی و اجرای برنامه‌های اصلاح نژادی هدفمند، بهره‌برداران به سمت حفظ خلوص نژادی دام‌های بومی و استفاده از ظرفیت برنامه‌های اصلاح نژادی برای بهبود تولید و عملکرد هدایت شوند.

وی خاطرنشان کرد: حفظ ذخایر ژنتیکی دام سبک استان ایلام، در کنار ارتقای بهره‌وری و تولید، نیازمند مدیریت علمی و برنامه‌ریزی بلندمدت است تا ضمن حفاظت از نژادهای بومی، زمینه استفاده هدفمند از ظرفیت‌های ژنتیکی موجود برای افزایش تولید و درآمد بهره‌برداران فراهم شود.